A jednak o tym filmie Jana Holoubka będzie najmniej, ponieważ go nie widziałam. Natomiast wspomnę w kilku słowach o innym, ciekawym obrazie tego artysty, a mianowicie o ” Słońcu i cieniu„, który miałam okazję zobaczyć 19 lat temu. Było go wtedy chyba z kilkanaście kopii, ja dostałam tę jedną w prezencie. Pan Jan, wówczas jeszcze nieopierzony „pan reżyser” opowiadał mi jak ten filozoficzny obraz powstawał. Przede wszystkim musiał długo namawiać dwóch starszych panów, czyli ojca i Tadeusza Konwickiego, by zechcieli porozmawiać o przemijaniu. Potem zastanawiano się gdzie ma się odbyć tego typu dysputa. W końcu Janek usadził ich na drewnianej kłodzie… – I wtedy ojciec zaczął opowiadać, jak w domu podglądał przez szparę w drzwiach swego tatę, który przebrany za aniołka stroił choinkę i tłukł bombki. Mały Gustaw podszedł wówczas do matki i rzekł: „Mamusiu, aniołek powiedział 'kurwa mać”. – „Guciu, a od kogo się nauczyłeś takich brzydkich słów” – wtrącił niespodziewanie Konwicki. I właściwie w tym momencie powinienem był zrobić cięcie. Ale tego nie uczyniłem. – Takich smaczków było więcej. Dzięki temu film o tak poważnej tematyce nie był nudny.
Jan te prawie dwadzieścia lat temu był bardzo niepewny siebie, niewygodnie mu było w roli syna znanych rodziców, a zwłaszcza ojca – wybitnego aktora oraz intelektualisty. Pamiętam, że trochę mu współczułam, choć artykuł, jaki wtedy zamieścił „Sukces” brzmiał: „Niedaleko jabłko od jabłoni.”
Akurat w przypadku Janka Holoubka było wówczas d a l e k o. Teraz jest bliżej…:)