Ludzi Antygonu cechowała troska o czystość, higienę osobistą, zamiłowanie do sportu i przebywania na świeżym powietrzu oraz rozsądny umiar we wszystkim. Można powiedzieć, że starożytność ceniła sobie zdrowy styl życia.
W każdym mieście greckim i rzymskim budowano wodociągi sprowadzające wodę źródlaną – z reguły górską. Nawet w najskromniejszych miasteczkach ludzie korzystali z łaźni publicznych. W samym Rzymie w okresie rozkwitu Cesarstwa Rzymskiego działało około tysiąca łaźni. Znajdowały się tam nie tylko baseny i natryski, ale równocześnie sale gier i zabaw sportowych. A więc były to zarazem ośrodki higieny i życia towarzyskiego.
Wiadomo, że po upadku Cesarstwa Zachodniego sposób życia ulegał gwałtownym przemianom. A zatem można zapytać: czym różni się Rzym od Średniowiecza? Odpowiedź jest jednoznaczna. W Starożytności budowano łaźnie, stadiony i teatry. W Średniowieczu – kościoły. A czy my dzisiaj w Polsce jesteśmy bliżej Starożytności czy Średniowiecza? – pytał w rozmowie ze mną prof. Aleksander Krawczuk, historyk starożytności.
Krzysztof Kąkolewski, as reportażu, najbardziej znany z rozmów z hitlerowcami szanuje dar boży jakim jest zdrowie i powtarza, że został wychowany tak, że chorować nie wypada. „Nie powinno się mówić o swoich przypadłościach, ani o śmierci”. Z kolei Grzegorz Królikiewicz, świetny dokumentalista i twórca filmu „Przypadek Pekosińskiego” nagrodzonego w 1993 gdańskimi Lwami powiada, że: „Jesteśmy szczególnym przypadkiem kostki wrzuconej z jednej strony w żelazne konieczności a z drugiej – w sferę wolności. Grając w życie wiemy, że pewne rzeczy są nie do przekroczenia. Ale inne możemy wybierać, doskonalić bądź zaprzepaszczać. Kiedy jestem przeziębiony, mówię: „A dobrze ci tak, należało ci się, jesteś za to odpowiedzialny – bo sam spowodowałeś przeciąg”. Choroba jest tutaj karą za moje przewinienie, roztargnienie. Skoro zapomniałem przymknąć okno albo zarzucić coś na plecy, to jest moja wina – mój wybór. I wtedy jest to karygodne. Tak, trzeba podkreślić słowo „karygodne”
I Edward Dziewoński, który twierdził zawsze, iż w życiu jak jak w teatrze. Ale… „Na temat mojego zdrowia powinna wypowiedzieć się Irka. To ona jest lekarzem. Jestem zdrowy jak koń, mimo że rozpocząłem siedemdziesiąty rok życia. Potwierdzi to żona… Była oczywiście jakaś grypka czy katar, ale więcej nic poważnego. Natomiast moja mama była dość chorowita. Miewała migreny. A mnie nigdy nie bolała głowa. – Nie dbam o swoją kondycję. Gimnastykuję się, ale nie łykam witamin. Z leków tylko biorę zastrzyki przeciwgrypowe. Na jesieni. Stwierdziłem bowiem, że jak się dostaje grypy, a w tym roku była wyjątkowo świńska, to szczepionka znacznie łagodzi jej przebieg. Nie, nie mdleję na widok igły. Po wojnie w Łodzi brakowało pielęgniarek i lekarzy, więc sam robiłem zastrzyki. Zobaczyłem wtedy wszystkie pupy swoich koleżanek z teatru.”
CD. „Znanych” w powstającym e-booku, który niebawem będzie do kupienia. – Proszę też śledzić moje promocje.